Staken als uiterst redmiddel is in

8 februari 2010 | 0 reacties | Reageer

Stakingen zijn altijd een uiterste redmiddel, óók voor de vakbond. Maar ze zijn nu wel aan de orde van de dag. Vuilnisophalers in Utrecht staken en schoonmakers van de Nederlandse Spoorwegen gooien het bijltje erbij neer. Een staking is het tijdelijk stoppen van het leveren van arbeid om de arbeidsvoorwaarden voor werknemers te verbeteren. En hoewel een staker geen recht heeft op loon, is staken geen reden voor ontslag.

Het stakingsrecht is gebaseerd op artikel 6, lid 4 van het Europees Sociaal Handvest (ESH). Het ontslagverbod bij staking is vastgelegd in het arrest-Veurink. Als P&O'er kunt er dus niet veel tegen beginnen. Maar wanneer mag u een staking wél verbieden? De rechtmatigheid van een staking wordt beoordeeld aan de hand van de criteria die zijn opgenomen in het Europees Sociaal Handvest.  

Collectieve arbeidsbetrekkingen

Een staking is in principe rechtmatig, tenzij zich bijzondere omstandigheden voordoen waardoor de staking onrechtmatig wordt. Het recht om te staken wordt over het algemeen gezien als de hoeksteen van het systeem van vrije collectieve arbeidsbetrekkingen. Of een staking onrechtmatig is, wordt daarom door een rechter beoordeeld.
Allereerst kijkt de rechter bij een staking naar de tegengestelde belangen waar partijen – werknemers en werkgevers – vooralsnog niet uit lijken te komen. Daarbij maakt het niet uit of het nou DSM, InBev, de politie of AkzoNobel is. Een staking moet ultimum remedium worden toegepast, wat wil zeggen dat dit redmiddel alleen mag worden ingezet als alle voorgaande oplossingen hebben gefaald.
Tot deze oplossingen kunt u komen door goed en langdurig overleg met de ondernemingsraad en vakbond(en). Daarin kunt u ook voorstellen om een derde partij in te stellen die voor arbitrage of bemiddeling moet zorgen.

130 keer bekeken

Trefwoorden: ontslag, Arbeidsvoorwaarden, Loon