Regelmatig verschijnen er berichten over vermeende angstculturen op het werk. Bij de overheid, in de culturele sector en in ziekenhuizen; in allerlei organisaties komen angstculturen aan het licht. Gaat het om een modeterm die te pas en te onpas wordt gebruikt? Of is het voor veel mensen de bittere realiteit? Voordat je een angstcultuur kunt aanpakken, moet je eerst weten: is er inderdaad sprake van een angstcultuur?
Dit verdiepingsartikel is geschreven door Peter Fijbes, schrijver van ‘Angstcultuur, krijg grip op angst in organisaties’, e-mail: peter@fijbes.nl, www.fijbes.nl
Een angstcultuur ondermijnt de veiligheid op de werkvloer en is daarom een belangrijk aandachtspunt voor werkgevers, die er immers voor moeten zorgen dat werknemers veilig en gezond kunnen werken (artikel 3 Arbowet). In een angstcultuur voelen werknemers zich niet op hun gemak, zijn zij minder gemotiveerd, presteren zij minder goed en krijgen zij vaak last van stress. Dit kan leiden tot (langdurig) ziekteverzuim en mogelijk uitval van werknemers en daarmee tot een verhoogde werkdruk onder collega’s.
De term ‘angstcultuur’ is alarmerend, geeft aan dat veel mensen ergens last van hebben en roept op tot actie. Helaas is het ook een containerbegrip: de term wordt soms te gretig gebruikt, ook als die niet past